احسان‌اند ، نظر به جهات پيش و اين منافات با ظاهر قرآن ندارد و خدا مردمى آفريده كه پيشواى ستم و مروّج جهنم باشند و آنها مايهء همهء هرزگىها و كفر و شرك و گناه‌اند و اينها جان آنان شده و آنان كالبد آن گرديدند و مروّج آن ، و دوستى آنها باعث همهء آن گناهان است ، و به اين نظر كفر و شرك و فواحش در بطن قرآن به آنها اطلاق شده و ظاهر آن هم مراد است . پايان نقل از مجلسى ( ره ) . در وسائل ارتباط از طبرسى چند وجه نقل شده است : 1 - پيوست‌ها كه با هم داشتند . 2 - خويشاوندىها كه بدان با هم مهربانى مىكردند . 3 - عهدهاى مودت و دوستى كه با هم منعقد مىنمودند . 4 - اعمال و كردار متبادلى كه وسيلهء پيوست آنها با هم بود . 5 - اسباب نجاتى كه در نظر داشتند . ظاهر آيه با همه سازگار است و سزاوار است حمل بر عموم شود . از طبرسى ( ره ) - يعنى خدا يار و ياور مؤمنان است در هر چه نياز دارند و در آنچه مايهء بهىِ كيش و زندگى دنيا و ديگر سراى آنها است و ولايت مؤمنان از سه راه است : 1 - سرپرستى آنان از نظر كمك در استوار كردن دليل و برهان براى رهبرى آنان كه خود فرمايد ( 17 سوره محمد ) : ( و آن كسانى كه به راه آمدند خدا به راهنمائى آنان بيفزايد ) . 2 - سرپرستى در كمك دادن به آنها در برابر دشمنانشان به پيروزى كيش آنها بر كيش دشمنان آنها . 3 - سرپرستى آنان به دادن ثواب بر فرمان بردن و پاداش در برابر كارهاى شايسته و خوب . « يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ » يعنى از تاريكىهاى گمراهى و